Çelişkiler üzerine infilak ettim!

Gitmem gereken bir çok zaman ve yerden gitmedim kaldım aynen burada olduğum gibi. Sadece uğrayacaktım buraya ama kazık çaktım. Söylenecek son sözleri ben söyleyeceğim için beklediğimden, yüzünüze öyle ılımlı bakmayı beceremediğimden.

Bazıları öncesinden yaralıydı bana gelirken, birileri onları almış murdar etmiş... Baştan aşağı yanlışlarla giydirmiş... Yanlışları etine mühürlemiş... İşte ben onları almadım, almam. Kendi açacağım gözlerin, yaranın derinliğini kestirme şansım olmaz alsaydım. Çünkü öncesinde ve sonrasında yaşadıkları ile çelişki de kalanın çelişkileri ile asla uğraşmam ben!? Üzerlerine patlarım! Yaralamayı sevmek var özümde öyle ya!? İyileşmeyen! Ruhunu beynini mühürlemek, dağlamak var hükmüm ile gözlerini ben açmalıyım doğru olana... Etin ne ki!? Bir de ruhunda çelişki yaşayanlar var ki... Hele de onlar...

İşte onlardan, evvel zamanda adanmışlığı beceremeyip gidenlerden, muayyen/Janis günü tutup bu defa dönüşünün  muhteşem olacağını sanarak dönenler oldu, oluyor. Yine olacak... Tekerrür! Zaten bir yere gitmediğimden beni yine bıraktıkları yerlerde bulacaklar, kapılarım kilitli açmayacağım elbette. Duvarlarıma iki sıra daha ördüm bu zaman dilimlerinde. Zaman ilerliyor... Zaman... Duvarlar onlar için yükseldi, yükseliyor...

Batan gemiyi en son terk eden artist benim. Fare önden tüydü. Ben kendimi kamarama kitleyip o gemiye deli öyküler yazdım, hep yazıyorum yazmaya devam ediyorum. Sonunda hayalet gemilerim oldu. Ruhları çoktan gitmiş olan bir çok cesedim var arkamda... İnfilak ettim çelişkilerinin üzerilerine.  Belirsiz bir bomba gibi patladım. Arkamda çok fazla yaralı, ruhu, kalbi, bedeni yırtık adam/köpek bıraktım. Evet!? Hepsini ben yaptım! Yine olacak! Bir nevi atom bombasıyım o çelişkileri hissettiğim anlarda. Şimdi de ben çeliştim değil mi!? Az önce belirsiz olduğumu yazmıştım, şimdi de atom bombası gibi olduğumu... En azından ben bir bomba olduğumu biliyorum. Şahsiyetini, o üzerinde emanet duran saygınlığını yok edici... Ve yeniden seni çırılçıplak, özünü varlığımla doğuran... Doğumda kıçına da şaplaklar atarak ağlasın diye! Ağlasın ki ciğerleri açılsın! Nefes aldığını hissetsin diye!?

Peki siz fark edebiliyor musunuz çelişkilerinizi?  

İnsanlar çok fazla çelişiyor. Herkes gereğinden fazla çelişiyor... Dönün bir bakın kendinize, nasıl da kendinizi o sandığınıza... Hayati yetinizi kazanmak için bana gelirken attığınız adımlar ile şimdi yürüdüğünüz yollardaki adımlarının nasıl çeliştiğine bakın! Çelişmelere şaşırmayacak kadar büyüğüm ben!? O yürüdüğünüz yollarda daha sakin adımlar atmanızı önerebilirim... 

Bu, ne denli hızlı koşarsan o denli çok ıslanırsın hadisesidir sakın unutmayın!?...

Bu aksam ne yapılacak acaba? İçkiler benden!